let's get inspired!

15 mrt. 2016
alles over het huwelijk

Een huwelijksvoltrekking is gewoon pure bureaucratie

Een huwelijksvoltrekking is gewoon pure bureaucratie // Engaged.nl

Hoe vaak ben je al daggast geweest op een huwelijk? Als fotograaf heb ik er in drie jaar tijd zo’n 75 meegemaakt, en al rond nummertje 20 ontstond er iets vreemds. Dat moment in het stadhuis, of waar de huwelijksvoltrekking dan ook was, werd een hobbel in de weg, een moment om tegenop te zien. Ik was altijd blij als de ceremonie achter de rug was. Ik schrok er zelf ook een beetje van, want dit kon toch niet de bedoeling zijn? Was ik als buitenstaander zo kritisch geworden dat geen enkele ceremonie mij nog kon ontroeren?

De ceremonie is toch de essentie van een huwelijksdag? Zonder ja-woord is een bruiloft gewoon een feestje waarbij één vrouw in het gezelschap behoorlijk overdressed is. Een ceremonie is veel meer dan een handtekening zetten. De ceremonie gaat om een belofte maken, je liefde voor de ander (laten) uitspreken, daar uitgebreid de tijd voor nemen, samen met de gasten. Deze mensen behoren tot jullie meest intieme kring en het is ontzettend fijn om dit bijzondere moment samen met ze te kunnen delen; het moment dat jullie echt voor elkaar kiezen!

Maar de huwelijksceremonies zijn pure bureaucratie in Nederland (en België). Wanneer je officieel jullie huwelijk wil laten registeren  is er een wettelijke voltrekking nodig, met een toegewezen ambtenaar van de burgerlijke stand, en tot een aantal jaar geleden ook nog op een stadhuis. Tegenwoordig mag je ook op veel aangewezen plekken trouwen, maar dan is er nog steeds een redelijk vreemde regel: het moet onder een dak. (Vandaar de eindeloze prieeltjes op trouwlocaties!)

De gemeente wijst een ambtenaar toe, je gaat als koppel langs,  er worden oppervlakkige vragen gesteld en notities gemaakt  en daar maakt de ambtenaar een praatje van. Ik heb meegemaakt dat ik vrijwel exact hetzelfde hoorde bij verschillende huwelijken in dezelfde stad. Of een gedichtje dat blijkbaar uit de dichtbundel voor ambtenaren kwam, want die hoorde ik élke keer. Het maakt me geen donder uit wanneer het stadhuis is gebouwd, en wie die schilderingen heeft gemaakt, en ik wil al helemáál niet horen dat de ambtenaar ‘de eer heeft om het bruidspaar als eerste te feliciteren’, en dat eindeloze wetboek-gebrabbel ben ik ook wel redelijk klaar mee.

Mijn punt is: als een huwelijk draait om het ja-woord, dan moet je aan dat ja-woord ook daadwerkelijk tijd besteden. We maken ons druk om de fotograaf, de jurk, het pak, het eten, de honeymoon - maar gaan voor het állerbelangrijkste moment van de dag simpelweg af op hoe de plaatselijke gemeente dat altijd doet. Is het niet vreemd dat een volstrekt onbekende persoon allerlei dingen over jullie vertelt, zonder jullie echt te kennen? Het is toch vreemd als je geen idee hebt of die ceremonie wel de juiste toon krijgt, of er emotie én humor in zit? Het moment wanneer jullie tegenover elkaar staan, moet jullie verhaal verteld worden op de manier die bij jullie past en zoals jullie dat graag willen. Jullie gaan immers ‘JA!’ tegen elkaar zeggen!  Dat moment maakt jullie man en vrouw (of man en man, of vrouw en vrouw, hoe dan ook), daar moet echt over nagedacht worden.

Dit onderwerp verdient nog veel meer aandacht, maar voor nu is het deze vraag: wordt jullie huwelijksceremonie het absolute moment suprême van de dag?


[illustratie: Inkspired]



instafeed

@engagedNL